Bogdan Wspaniały cz.1

Natchnęło mnie.
_________________________________________________________________________________

-Nie wiem, co o tym sądzić.

-Niech pan spojrzy jeszcze raz, bardzo pana proszę. Zależy mi na pana opinii. – W oczach Grana nie można było dostrzec nic, poza szeroko rozwartymi źrenicami.

-Naprawdę nie wiem, chłopcze. To całkiem ciekawa praca, jednak czy dobra? Jesteś zadowolony ze swego dzieła, chłopcze?

-Moja opinia nie ma tu nic do rzeczy. Pytam się pana.

-Cóż – spojrzał jeszcze raz teatralnie gładząc się prawą ręką po brodzie - nie powiesiłbym tego w domu, ale ma to w sobie… duszę. Tak. Intrygującą, lecz nie powalającą. Przykro mi, ale w zakresie moich upodobań leży głównie malarstwo realistyczne…

-Ależ to jest realizm! – Gran podniósł głos… a tak się starał tego nie robić!

-Jeżeli realnym dla Ciebie jest kowboj, czy kto tam, na niekształtnym wybryku natury z rogiem w czole, to polecam zakład psychiatrii na końcu ulicy. Może pomogą panu, nim będzie za późno.

Krytyk zaczął się śmiać, jakby miał powód. Gran zastanawiał się, czy naprawdę liczył na uznanie swej sztuki przez profesjonalistę... „Profesjonalistę”! Pff! Kim on w ogóle jest, co? Krytyk, ha! Pewnie w życiu nic nie namalował…

-Czy może Pan poszczycić się jakimiś osiągnięciami w dziedzinie malarstwa? – Zapytał ostatnimi pokładami grzeczności Gran. „Zobaczymy, czy jest takim…”

-Tak, wystawiałem swoje prace w Madrycie, Londynie, Pra…

W tej chwili jak burza do galerii wskoczył Bogdan! Pędził jak oszalały wprost na postać krytyka i… no cóż, tak czy siak nie zdążyłby wyhamować. Jego róg przebił korpus „profesjonalisty” uwalniając z jego  ciała gnieżdżoną tam przez zapewne kilka dekad fontannę krwi. Dzieła na ścianach były na szczęście za szybami.

-Eeej! Ochlapałeś mój obraz Bogdanie! – rzekł z wyrzutem Gran.

-Sorka ziom, to się więcej nie powtórzy… - Odpowiedział zmartwiony jego słowami Bogdan. – Czy interwencja była słuszna?

-Twoje interwencje zawsze są słuszne, Bogdanie. Nazwał mnie kowbojem…

-To chyba dobrze, nie ziom? – zapytał Bogdan i wyszczerzył zęby. Zdążył już otrzepać róg z flaczków.

-Sam nie wiem. Chyba wolę być sobą.- Gran popatrzył jeszcze raz na obraz, przymknął oczy i rzucił go na podłogę. – Jedźmy.

-Okej ziom.

Gran włożył nogę w strzemię i wsiadł na Bogdana. Bogdan nie protestował, właśnie czyścił kopyta z profesora.

-Gdzie jedziemy? –Bogdan lubił zadawać pytania.

-Jak się da, przed siebie…

-Ktoś tu cytuje „Madagaskar”, heee – Zarżał Bogdan i zrobił przy tym minę, którą w języku emotikonek opisuję się jako „xD”.

-Cicho siedź i… Oh, Just go!

Gran wasn’t in very good souse. It was taste like tomato. But it probably change.

c.d.n.

SOON

"Oh, Just go!"
"Ok, bro, ale pacz, jakim ja słodziasty! ^o^"
"Aha. Duszno mi. lol."

______________________________________________________________________

Znalazłam cudowny sposób na zmniejszenie ilorazu inteligencji.

To właśnie on.

Zaczynam wątpić w konieczność nadawania postom tytułów...

Ostatnio sporo czasu na nic nierobienie, a mało na napisanie posta...
Porządnego posta.

Hermanek #2 pouczył mnie, że wpisy powinny być interesujące. Powinny intrygować i zachęcać do przeczytania. NIE mogą być żaleniem się na życie i smętami o niespełnionych ambicjach, dlatego...

Przede wszystkim zmieniam kolor czcionki! :D

Tak! I zaczynam tak, byście chcieli czytać dalej:
Pewnie zastanawialiście się, co można by zrobić przez okres czasu, który dzieli ten wpis od poprzedniego? Nie? Tak myślałam. Ale, tak dla przykładu, można by wyhodować krwiożercze maliny, przejść do III etapu konkursu przedmiotowego, zjeść pięć kilo jabłek i siedem selera, wygrać Tetrisa, przejąć władzę nad światem i nikogo o tym nie powiadomić, obejrzeć całą Modę na Sukces lub... hmm, chyba się zbyt zagalopowałam :) W każdym razie można by go spożytkować w najróżniejszy sposób.

Mi udało się to zrobić we właściwy dla mnie, czyli... 

Czyli typowe 4w5 ^^

Nie no, nie myślcie sobie, że cały czas rysuję takie naburmuszone dziewuszki... Staram się wybić z tego nierealistycznego rysunku, ech, staram! Ale coś mi nie wychodzi... za mało ćwiczę...

Mam też ostatnio deficyt egzystencjalnych wartości po nadmiernej lekturze poezji i uzależnieniu od pewnego dość popularnego serialu... Ha, teraz zauważyłam, że ta dziewuszka nie ma brwi xD

No nic :)

Z tego rysunku jestem dumna.  
Pewnego wieczoru usiadłam przy biurku, wyjęłam akwarelki, nalałam wody do szklanki i wychlapałam takie coś. Bywa. Wisi nad łóżkiem.

-"O nei, zmarnowałam kolejny skraw płótna" - moja pierwsza myśl po namalowaniu tego bohomazu.

Odłożyłam go więc na książki i poszłam żyć. Gdy wróciłam, by się upewnić, czy jest to aż tak brzydkie, jak mi się wydaje, zmieniłam zdanie. Jest gorzej :D No, ale mówi się "cóż" i idzie się dalej. 

Na tym to właśnie portreciku uświadomiłam sobie również, że:

• uno - nie potrafię rysować ust
• dwa - włosy też kuleją
• drei - proporcje
• cztery - w akwarelkach mniej znaczy więcej :D

Tak.

Tu mi brakło cierpliwości... I stwierdziłam, że już i tak jest to dostatecznie psychiczne dzieło...

A to jest chyba jedno z moich najbardziej niepokojących "dziełek".

Kto wpadnie na to, czym się wzorowałam dostanie order z ziemniaka.

Jeszcze małe studium dłoni. Stare, ale znalezione. 

I...

Lubię ten rysunek. Jest taki delikatny i regularny... czytałam kiedyś w gazecie mądry artykuł, w którym udowadniano, iż piękno leży w regularności... może coś faktycznie w tym jest? :)

I z rysunków na dziś to tyle. Ciągle doskonale warsztat...

Możecie się gotować na wysyp fanartów, ponieważ, tak jak pisałam, jestem uzależniona.

Może wpadnie również jakieś opowiadanko? Zobaczymy :)

Tymczasem jestem spełniona pod względem muzycznym - w końcu znalazłam wokalistów, których istnienie przeczuwałam, jednak ich samych nie znałam. Teraz znam i zbieram kasę na płyty, tak więc... Jeżeli komuś rysunki się podobają SPRZEDAM SZTUKĘ ZA PIĄTAKA! :D

Tyle na dziś :)

Miłego dnia.

Ach, zapomniałabym! Jeszcze jeden rysunek, tym razem z konkursu :)

Hermanek #2 podsumował - "Twoje rysunki są zawsze takie... takie psychiczne" xD