Poezja autobusowa cz.2

Witojcie!

Szkoła skutecznie zabiła we mnie wszelkie uzależnienie od tumblera, o którym już wcześniej wspominałam. Poza tym i tak ostatnimi czasy wyglądał mniej więcej tak: 

Uwielbiam ten prosty i jakże dosadny przekaz gifów :D

Wiele nauki, wiele lektur i wiele oczekiwań. Za to czasu mało. Klasyk.

Od ostatniego wpisu wykonałam może ze dwa porządne rysunki. Jeden na pewno tu wrzucę, ale przy innej okazji :) Tymczasem zamieszczam drugą część ukochanej poezji autobusowej.

A propos poezji. Ostatnio naprawdę dużo piszę. Naprawdę. Aż nie potrafię się przestawić na prozę. Cały czas zalega mi w głowie pomysł fanfica "Antygony" Sofoklesa, ale nie mogę się przemóc by to spisać! Ech, może ten blog będzie dla mnie motywacją i w końcu coś z siebie wykrzeszę. 

Może nawet dziś?

Ale nawet jeżeli ktoś to czyta - nie oczekujcie tego opowiadania zbyt rychło, bo od niedawna (czyt. 1 września) mam problemy z utrzymaniem się przy świadomości. Praktycznie cały czas wyglądam i poruszam się tak oto:

Zdecydowanie ten po lewej to ja. W drodze na autobus, w drodze do szkoły, w szkole i przez cały tydzień aż do soboty (sobota <3 )
aktualizacja: mgmgmgmg! To Tajris! aaaaa! :D

 No dobrze, koniec już tych gifów. Czas na poezję!

Gib mir tą answer

Powiedz mi lesie

Co z sobą niesie

Jedzenie trawy

I picie kawy

Czy niestrawności

Czy bóle kości

Czy też żółtaczkę

A może...

Cóż też wywiera

Picie "tigera"

Czy to ból głowy

Czy nadmiar mowy?

I jakże wojny

Lesie upojny

Z tymże prowadzić

I lekceważyć

Że ludziom nie w smak

Wytykać wady

Czy to przez nudę

 czy dla zabawy?*

I bonus - drugi utwór; zupełna improwizacja (nie traktujcie tego jako poezję autobusową :) ):

Miska egzystencji

Płatki na stole

Jak mucha w smole

Się nie ruszają

Tylko kimają...

Snem pięknym, czystym

Snem zbyt wieczystym

Snem o tej porze

Miską jest łoże...

To wszystko znika

Płatki przenika

Bytu wszechmiara

I moja wiara

W ich smak cudowny

I byt czarowny

W żołądku muchy

Jak ciepłe kluchy...

Tak. Dziś było typowo kulinarnie. 

To pewnie przez moje zamiłowanie do jedzenia. Jedzenie jest fajne (ale kolokwializm o.O).

I w sumie, to tyle na dziś. Postaram się jeszcze coś napisać, przeskanować ten nieszczęsny rysunek i jak najszybciej utworzyć nowego posta. Ale to później.

A tymczasem chwila desperacji:

Anonimowa istoto, któraś zajrzała na tego bloga! 

Jeszcze nie nabyłyśmy zdolności wchodzenia w umysły ludzi i wyciągania z nich opinii na temat naszego bloga

(To umie tylko ten panicz:

).

A one, wbrew wszelkim pozorom, są dla nas dość ważne. 

(jednak nie najważniejsze <lol> )

Nie bądź sknera, zostaw komentarza.

Tylko z umiarem i wyczuciem.

Koniec już tej desperacji :) Czas na oficjalne zakończenie posta:

A w tle: https://www.youtube.com/watch?v=9MAmkKp5tsI

*Rym niedokładny! Rym niedokładny! Taa, nawet mi się to zdarza...